Sonuç

Hala; “sana”, “siz” yazacak kadar incitmekten çekinir bir ruh halim var. Yanlış anlaşılmanın ince çizgisi üzerinde metrelerce yüksekte yürürken olur ya dengem kaybolursa diye aşağıya bakamıyorum. Ya düşersem… Belki de düştüm. Yere çakılmanın etkisiyle bilincim kapalı, etrafı bulanık görüyorum, düşüncelerim flu…

Rahatsızlık vereceğim diye iç kemiren düşüncelerin bertarafı hiç de kolay değil.

Konuşamıyorum…

Anlatamıyorum…

Sadece düşünüyorum fakat düşüncelerim de zincire bağlı. Her aklıma gelen fikrin acabası yanında promosyon. Neredeyse ne zaman ne yazacağımı size soracak kadar tedbiri elden bırakmıyorum. Hal böyle olunca yetinmeye alışıyor insan. Uzun uzun anlatmak istiyor kısa kısa cevaplar alacağını bile bile. Onca sürüncemenin arasında olmasına tahammül edemeyeceğim tek durumun; varlığımın sizde yaratacağı bıkkınlık hissi olsa gerek. Tam şu anda bu evreyi yaşıyor gibiyim. Sankisi biraz fazla olacak gibi ama görmeye tahammülünüz kalmamış aslında. O parıltılı gülüşünüzden eser yok. Tüm bunların sebebi ise atmaya çalıştığım adımlar, artık zul oldular bana.

Ruhen olduğum yerde bedenen saklanıyorum kalabalıklar içinde bu defa. Gölge misali parmaklarımın ucunda kaçıyorum köşe bucak.

Görmeyin de beni; suratınız asılmasın, canınız sıkılmasın.

İşitmeyin de sesimi ruhunuz bunalmasın.

Hissetmeyin de tadınız kaçmasın.

Dolanmıyorum artık sizinle denk geleceğimiz yerlerde. Merdivenleri kullanıyorum mesela. Geç yiyorum yemeğimi. Erken biniyorum otobüse. Başlamadan bıraktım içmediğim sigarayı. Yine de ara sıra rastlaşıyoruz sizinle. Göz göze geleceğiz diye içim cız ediyor.

Sizi bu kadar önemserken; varlığımın bünyenizde yaratacağı ekşimsi tat keyfimi kaçırıyor.

Sizi görmemeyi, sizi duymamayı ve sizi hissetmemeyi…

İstemeden de olsa kabullenişimin hikayesini paylaştım sizinle.

Giriş, gelişme ve sonuç…

Sağlıcakla