Gelişme

Hiçbir şey bilmeden, kimseden yardım istemeden, size sormadan, cevap beklemeden …

Tam olarak böyle ilerledi zaman, usul usul. Kısaydı bir o kadar uzun…

Kimdir?

Neleri sever?

Nedir? Ne değildir?

Bilemedim asla…

Teşbih de hata olmaz derler; öyle bir gülümsemeniz vardı ki yeter de artardı aslında.

Sorsanız bana anlatırdım size; tasviri beyan…

Kelimeler mi kifayetsiz kalırdı ben mi ifade edemezdim bilinmez ama …

Konuşabilseydim neler anlatabilirdim acaba?

Rastlaşırdık ara sıra çoğu da plansızdı hiç çaktırmazdım asla. Ufak bir kısmı da dolaşmanın sonucu ayak altında.

Öyle bir an var ki mesela.

3-5 saniyelik bir aranın ardında hayattaki tüm şansımı kullanmış olabilirim o anda.

 İlk günler güzeldi hala aklımda.

Görürdüm sizi günüm muazzam başlardı adeta.

Sonra birkaç kaçamak tesadüf kovalardım ilk yakaladığım fırsatta. Bazen de teyet geçerdik şansızlık bu ya…